Jos, 16 jaar. Hengelo

Ja, waar zal ik beginnen? Ik vond het echt niet leuk op school. Ik was een niveau gedaald en mijn ouders mopperden hier vaak over. Maar het deed me niets. Ik vond het wel goed zo. Ik had ook geen hoge verwachtingen van de toekomst.

Mijn ouders en mijn school raadden mij aan om eens contact op te nemen met een coach. Dat heb ik toen op hun verzoek gedaan. In het begin, na de kennismaking, gingen de gesprekken over de dagelijkse dingen die ik deed en tegenkwam. Ik zei steeds tegen mijn coach: ‘Het zal wel goed komen.? Hij maakte mij echter duidelijk dat niets vanzelf goed komt. Je moet je er wel voor inzetten. Zo dachten mijn ouders ook. Zij vonden dat ik harder moest werken voor school. Ik kon het daar niet met hen over hebben. Zodra ik ze tegensprak, hadden we ruzie.

Helaas kwam ik mijn afspraken met mijn coach vaak niet na. Ik vergat het steeds! Dat was heel vervelend voor hem, omdat hij dan voor niets op mij had zitten wachten. Dat gebeurde een aantal keren. Toen heeft hij een zeer serieus gesprek met mij gevoerd. Over afspraken maken en over wat de gevolgen kunnen zijn als je ze niet nakomt..

Samen zijn we aan de slag gegaan. Wat kon ik wel? Wat niet? En bij welke dingen die mij niet lukten, had ik hulp nodig? In kleine stapjes heb ik van mijn coach geleerd hoe ik mijn dag kon indelen, hoe ik mijn eigen zaken kon regelen en mijn eigen verantwoordelijkheden moest nemen. Dit lijkt misschien heel eenvoudig, maar dat is heel wat voor mij. Door dit steeds te oefenen werd mij veel duidelijk.

Ik vind wel dat mijn coach veel geduld heeft moeten opbrengen voor mij. Dat waardeer ik heel erg. Ik weet dat ik er nog lang niet ben, maar ik ben al wel een heel stuk serieuzer geworden.

Joke, 16 jaar. Hengelo

Ik deed vmbo toen mijn leerlingbegeleider aan mij vroeg of ik zou willen deelnemen aan een coachingproject. Mijn eerste reactie was: ‘Wat moet ik nou met een coach?’ Maar nadat ik er meer over hoorde, dacht ik: ‘Ik probeer het wel. Op school klagen ze steeds over mijn gedrag, misschien kan ik er met haar eens over praten.?

Als ik het op school niet eens was met anderen, werd ik heel snel boos en dan reageerde ik heel fel. Vaak eindigde dat in ruzie en dan had ik het weer gedaan! Daar baalde ik stevig van. Helemaal omdat er daarna op school weer gesprekken waren met mijn moeder erbij. Ik wilde wel anders reageren, maar dat lukte mij niet. En daarna had ik weer spijt. Ik werd er zelf moedeloos van en was dan weer vaak afwezig omdat ik ziek was.

Het leek mijn moeder ook een goed idee dat iemand mij zou ondersteunen met dingen waar ik zelf niet uit kwam. Of beter gezegd, met dingen waarvan ik dacht dat ik ze zelf wel aan kon. Want ik was mondig genoeg. Misschien wel té mondig.

Toen werd ik voorgesteld aan mijn coach. Ik vond het wel spannend maar ook een beetje eng. Wat moet je nou aan een vreemde vertellen? En hoe eerlijk ben je? Het eerste gesprek was op school. De rest van de gesprekken op een andere plek. Na een paar kennismakingsgesprekken waren er genoeg onderwerpen die ik met haar besprak. Bijvoorbeeld over dingen die op school plaatsvonden, waarom ik daar zo?n moeite mee had en waarom ik zo boos werd. Zij hield mij een spiegel voor. Wat doe je in bepaalde situaties? Hoe is je gedrag? Waarom reageer je zo? Dit waren enkele vragen waarop wij antwoorden zochten en vonden. Het bleek dat ik mijn energie in verkeerde dingen stak. Mijn coach hielp mij trouwens ook bij hele praktische zaken, zoals het vinden van een stageplaats.

Elif, 16 jaar. Almelo

Ik zat op het vmbo, toen ik in contact kwam met mijn coach. Eerst wilde ik helemaal niet gezien worden met haar. Wat zouden anderen er wel niet van denken? Daarom sprak ik met haar af op plekken waar ik niet gezien kon worden.

De eerste keren vertelde ik niet veel. Ik was zeer oppervlakkig. Zij beloofde mij dat zij van alles wat ik haar vertelde, nooit iets zou vertellen aan anderen. Zij deed alles in overleg met mij. Ik vertrouwde haar en begon steeds opener te worden.

Het ging niet zo goed met mij. Op school had ik veel ruzie, ik had problemen met mijn vriend en thuis liep het ook niet goed. Ik was erg verward en reageerde me af op iedereen die me tegensprak. Ik zag alles somber in. Door er veel met haar over te praten en te zoeken naar andere mogelijkheden ging het beter. Het gaf mij rust.

Ik kwam erachter dat ik mij thuis voor alles verantwoordelijk voelde. Dat slokte al mijn energie op. Ik had geen puf meer om nog wat op school te doen, terwijl ik best wel wilde leren om later een goede baan te krijgen. Ik kon dit alles met haar bespreken en zij gaf mij moed. Zij vertelde mij hoe hard zij ervoor gewerkt heeft om op de plek te komen waar zij nu zit. Sterker nog, zij studeert nog steeds, naast haar werk en haar gezin!

Zij leerde mij ook op een andere manier naar gebeurtenissen te kijken. Zij toonde begrip voor mijn moeilijke situatie. Ze stond achter mij en gaf mij elke keer een duwtje in de goede richting. Daardoor ben ik veel rustiger geworden. Zij was echt een hele belangrijke steun voor mij. Ik ben haar echt dankbaar.